همیشه برایت می نویسم

در روزهایی که اخیرا با اوضاع و احوال جنگ با آن مواجه بودیم. دست و دلم به هیچ کاری نمی آمد. احساس بدی داشتم. نه برای خودم، برای خانواده ام بویژه فرزندانم، خواهرها و برادرم که در یک سفر خارج از ایران به سر می‌برد و با بسته شدن راه هوایی و فرودگاه نمی توانست برگردد. فکر او و هزار فکر دیگر از وضعیت بحرانی که پیش آمده بود نگرانم کرده بود. با تمام اینها، توشه ی سفر بستیم و خارج از تهران رفتیم بدون هیچ جای خاص و مشخصی، گاهی باید بخاطر بچه ها، همه چیز را رها کنی،