رنگین کمان

هر وقت نامت را

بر زبان می آورم

می بینند همگان

بر لبانم

طیف های دلربای

هزاران رنگین کمان را.

نامت را به کودکان جهان

آموختم...

و به چشم خود دیدم

که رنگین شده لبانشان

از شکوفه های توت.

پریشانیِ موهای سیاه تو

لطف فراوان بر من دارند.

به سان لطف ابر پُر باران

به زمینِ خشک

از آن ها بود که آموختم

هنر شعر و

آیین سخن گفتن.

"نزار قبانی"