معبد هستی

دلم می خواست: سقف هستی فرو می ریخت

پلیدی ها و زشتی ها به زیر خاک می ماندند

بهاری جاودان آغوش وا می کرد

جهان در موجی از زیبایی و خوبی شنا می کرد

بهشتِ عشق می خندید...

به روی آسمان آبی آرام

پرستوهای مهر و دوستی پرواز می کردند...

به روی بامها، ناقوس آزادی صدا می کرد

مگو "این آرزو خام است"

مگو "روح بشر همواره سرگردان و ناکام است"

اگر این کهکشان از هم نمی پاشد

اگر این آسمان درهم نمی ریزد

بیا تا " فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم"

به شادی "گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم"

«فریدون مشیری»